‘Ik ben anders, maar ik ben wie ik ben.’

– Nikki (12)

Wat betekent het als je ouders niet altijd goed voor je kunnen zorgen? Wanneer je soms tegen hen beschermd moet worden? In hoeverre raak je – al dan niet bewust – in een loyaliteitsconflict, omdat je ondanks alles toch onvoorwaardelijk van hen houdt?

Nikki (12) is een van de circa 577.500 kinderen in Nederland, die opgroeien in een gezin met een of twee ouders, die kampen met psychi(atri)sche- en/of verslavingsproblematiek.

De moeder van Nikki (46) heeft een borderline persoonlijkheidsstoornis en worstelt om haar kinderen te geven ‘wat kids van “normale ouders” krijgen’: liefde, aandacht en een leuke jeugd. Maar dat valt haar zwaar. Karin heeft het vaak moeilijk met zichzelf, waardoor haar kinderen aandacht tekort komen. ‘Ik doe eigenlijk nauwelijks iets met hen en dat zou wel moeten.’

Doordat Nikki niet altijd zichzelf kan zijn moet zij navigeren tussen haar liefde en zorg voor haar ouder(s) en de zoektocht naar haar eigen identiteit. Dit brengt haar soms in een loyaliteitsconflict, waarbij zij voor een dilemma wordt geplaatst: moet zij voor zichzelf of haar ouder(s) kiezen?

In deze DocStory willen we de kracht van de liefde tussen kind en ouder vangen, maar ook de schaduwzijde ervan. Vanuit het perspectief van Nikki onderzoeken we de gecompliceerde relatie tussen psychiatrische en verslavingsproblemen en familieverbanden, de trots en kracht, maar ook de ontreddering en wanhoop. Hoe hou je je staande wanneer er thuis geen structuur of veiligheid wordt geboden, wanneer je als kind voor je ouders moet zorgen, terwijl je zelf ook aandacht nodig hebt? Hoe ga je om met verwarrende gevoelens van schuldgevoel, verdriet en pijn, terwijl je ook trots op je ouders bent en samen dierbare herinneringen creëert?
‘NIKKI’ schetst hoe diep de liefde tussen ouder en kind kan gaan en hoe ingrijpend de impact is als de relatie gecompliceerd of onmogelijk is.

Sneak peek